Το σπίτι των Winchester ένα από τα μεγαλύτερα στοιχειωμένα σπίτια στον κόσμο

Γράφει ο Κωνσταντίνος Φανουράκης

Η ιστορία για το σπίτι των Winchester  ξεκίνησε το Σεπτέμβριο του 1839 με τη γέννηση ενός κοριτσιού του Leonard και της Sarah Pardee στο New Haven, του Connecticut. Το όνομα του μωρού ήταν επίσης  Σάρα. Όπως έφτανε στην ενηλικίωση, έγινε η πιο όμορφη  κοπέλα της πόλης. Ήταν πολύ καλή ,παρευρισκόταν σε  όλες τις κοινωνικές εκδηλώσεις, χάρη στις μουσικές ικανότητες της, την άνεσή της να ομιλεί  διάφορες ξένες γλώσσες και την αφρώδη γοητεία της. Η ομορφιά της ήταν επίσης γνωστή από τους νέους άνδρες στην πόλη, παρά το πολύ μικρό μέγεθος της. Ήταν μικροκαμωμένη , στάθηκε  όμως στο δικό της ύψος και έτσι όλοι έβλεπαν την απίστευτη προσωπικότητα και ομορφιά της.

Ταυτόχρονα, όπως μεγάλωνε η Σάρα , ένας νεαρός άνδρας  επίσης ωρίμαζε σε μια άλλη ξεχωριστή οικογένεια  του  New Haven. Το όνομα του νεαρού ήταν William Wirt Winchester και αυτός ήταν ο γιος του Όλιβερ Γουϊντσεστερ, ενός ράφτη  πουκαμίσων  και επιχειρηματία. Το 1857, ανέλαβε τα περιουσιακά στοιχεία της επιχείρησης   Volcanic Repeater. Η εταιρία πλάσαρε ένα όπλο που χρησιμοποιεί  ένα μηχανισμό με μοχλό για τη φόρτωση σφαιρών στο οπισθογεμές.

Προφανώς, αυτό το είδος του όπλου ήταν μια τεράστια βελτίωση σε σχέση με το ρύγχος-φόρτωση των ντουφεκιών  των τελευταίων χρόνων, αλλά ο Winchester είδε ακόμη πως μπορεί να το τελειοποιήσει. Το 1860, η εταιρεία ανέπτυξε το Henry Rifle- τουφέκι. Ήταν εύκολο να φορτώσει εκ νέου και  μπορούσε να ρίξει γρήγορα. Το Henry Rifle μπορούσε να ρίξει μια σφαίρα κάθε τρία δευτερόλεπτα. Έγινε το πρώτο πραγματικό επαναληπτικό τουφέκι και ένα από τα αγαπημένα μεταξύ των Βόρειων  στρατευμάτων στο ξέσπασμα του εμφύλιου πολέμου της Αμερικής.

Πολλά χρήματα άρχισαν να έρχονται  στον  Όλιβερ Winchester  και σύντομα είχε συγκεντρώσει μια μεγάλη περιουσία από τις συμβάσεις της κυβέρνησης και των ιδιωτικών πωλήσεων. Αναδιοργάνωσε την εταιρεία και άλλαξε το όνομά σε Winchester Repeating Arms Company (Εταιρία πολεμικών όπλων Γουϊντσεστερ). Η οικογένεια ευημερούσε και την 30 η Σεπτεμβρίου 1862, στο αποκορύφωμα του Εμφυλίου Πολέμου, ο νεαρός William Wirt Winchester γιος του Όλιβερ Winchester  και η Sarah Pardee θυγατέρα του Leonard  παντρεύτηκαν με μια μεγάλη γαμήλια τελετή στο New Haven.

Τέσσερα χρόνια αργότερα, στις 15 Ιουλίου του 1866, Η Σάρα γέννησε μια κόρη που ονομάστηκε Annie Pardee Winchester. Ακριβώς λίγο αργότερα, η πρώτη καταστροφή  έπληξε την Σάρα, η κόρη της έπασχε από μία ασθένεια που είναι γνωστή ως "marasmus", μια παιδική ασθένεια κατά την οποία το σώμα χάνει απότομα βάρος και στεγνώνει. Το βρέφος πέθανε στις 24 Ιουλίου. Η Sarah  ένιωσε πως γκρεμίστηκε ο κόσμος γύρω της  και  από αυτό το γεγονός  για κάποιο χρονικό διάστημα είχε φτάσει  στα όρια της τρέλας. Στο τέλος, σχεδόν μετά από μια δεκαετία μπόρεσε και επέστρεψε στον κανονικό εαυτό της, αλλά αυτή και ο William ποτέ δεν θα έκαναν άλλο παιδί.

Μετά από  καιρό η Σάρα επέστρεψε στην οικογένεια και το σπίτι της, αλλά μια άλλη τραγωδία χτύπησε την οικογένεια .Ο  William,  κληρονόμος της αυτοκρατορίας Winchester, άντρας της Sarah χτυπήθηκε με πνευμονική φυματίωση. Πέθανε στις 7 Μαρτίου, 1881. Ως αποτέλεσμα του θανάτου του, η Σάρα κληρονόμησε πάνω από 20 εκατομμύρια δολάρια , ένα απίστευτο ποσό, ειδικά σε εκείνες τις ημέρες. Έλαβε επίσης το 48,9 τοις εκατό την εταιρία Winchester Repeating Arms και ένα εισόδημα περίπου 1.000 δολάρια την ημέρα, τα οποία δεν ήταν φορολογήσιμα  μέχρι το 1913.

Αλλά με τα νέα πλούτη που είχε αποκτήσει δεν μπορούσε να ξεπεράσει τον πόνο της η Σάρα  ώστε να βγει από την βαθιά κατάθλιψη, δεν είχε χάσει μόνο  τον σύζυγό της, αλλά και το νεογέννητο παιδί της. Λίγο καιρό αργότερα, ένας φίλος της ,της προτείνει να μιλήσει με έναν Πνευματιστή  για τις απώλειες  των αγαπημένων προσώπων της ζωής της .

"Ο σύζυγός σας είναι εδώ,« το μέντιουμ της είπε και στη συνέχεια προχώρησε σε μια περιγραφή του Γουίλιαμ Winchester. "Λέει σε μένα να σας πω ότι υπάρχει μια κατάρα στην οικογένεια σας, που πήρε τη ζωή του  ίδιου και του παιδιού σας. Πολύ σύντομα θα σας πάρει και εσάς στον άλλο κόσμο . Πρόκειται για μια κατάρα που προέκυψε από το τρομερό όπλο που δημιουργήθηκε από την οικογένεια Winchester . Χιλιάδες άτομα έχουν πεθάνει εξαιτίας αυτών των όπλων και τώρα τα πνεύματα αυτά ζητούν  εκδίκηση. "

 

Είπε στην Σάρα  τότε το πνεύμα του άνδρα της μέσω του μέντιουμ ότι πρέπει να πουλήσει την περιουσία της στο New Haven και να κατευθυνθεί προς τα δυτικά. Ότι θα την καθοδηγεί ο σύζυγό της και όταν βρει το νέο σπίτι της στη Δύση,  θα το αναγνωρίσει αμέσως. «Πρέπει να ξεκινήσει μια νέα ζωή», της είπε το μέντιουμ, «και να οικοδομήσει ένα σπίτι για τον εαυτό της και για τα πνεύματα που έχουν σκοτωθεί από αυτό το τρομερό όπλο. Ποτέ δεν θα πρέπει να σταματήσει η οικοδόμηση του σπιτιού. Αν συνεχίσετε να οικοδομείτε το σπίτι, θα ζήσετε. Αν  σταματήσετε θα πεθάνεται. "

Λίγο μετά την σεάνς, η Σάρα πούλησε το σπίτι της στο New Haven και με μια τεράστια περιουσία που είχε στη διάθεσή της, κινήθηκε δυτικά προς την Καλιφόρνια. Πίστευε ότι την καθοδηγεί το χέρι του νεκρού συζύγου της και εκείνη δεν σταμάτησε   να  ταξιδεύει μέχρι που έφτασε στην Santa Clara Valley το 1884. Εδώ, βρήκε ένα σπίτι υπό κατασκευή με 6 δωμάτια το οποίο άνηκε στον Δρ. Caldwell. Μπήκε σε διαπραγματεύσεις μαζί του και σύντομα τον έπεισε να πουλήσει το σπίτι  και τα 162 στρέμματα που αναπαύονται τριγύρω από αυτό. Απομάκρυνε οποιαδήποτε προηγούμενα σχέδια υπήρχαν για το σπίτι και άρχισαν να χτίζουν όπως είχε επιλέξει η ίδια. Η περιοχή εκεί γνώρισε μεγάλη ανάκαμψη πολλοί εργάτες  και  βιοτεχνίες  για τα επόμενα 36 χρόνια, έχτιζαν και ξαναέκτιζαν, αλλάζοντας και κατασκευάζοντας ένα  σπίτι  δίπλα στο άλλο. Κρατούσε 22 ξυλουργούς στο χώρο εργασίας, όλο το χρόνο, 24 ώρες το εικοσιτετράωρο. Οι ήχοι από τα σφυριά και τα πριόνια ακουγόταν όλη την ημέρα και  όλη την νύχτα.

Καθώς το σπίτι αυξανόταν  περιελάμβανε 26 δωμάτια, τα βαγονάκια  πάνω σε μια σιδηροδρομική γραμμή   γύρω από το σπίτι μετέφεραν τα οικοδομικά υλικά και τα  έπιπλα. Το σπίτι αναπτυσσόταν ραγδαία και τα οικοδομικά σχέδια είχαν τελειώσει.  Κάθε πρωί συζητούσε η Σάρα με  τους εργοδηγούς  για τα νέα σχέδια του σπιτιού. Πάνω στο χέρι της σκιαγραφούσε κάθε μέρα το νέο σχέδιο, το έργο της ημέρας. Τα σχέδια ήταν πολύ συχνά χαοτικά, αλλά προέκυψε μια πρωτότυπη αρχιτεκτονική. Μερικές φορές όμως, δεν  λειτουργούσε με τον σωστό τρόπο στα αρχιτεκτονικά  σχέδια και σπάνια δεχόταν συμβουλές,  αλλά η  Σάρα είχε πάντα μια γρήγορη λύση. Εάν αυτό συνέβαινε και είχαν κτίσει ένα δωμάτιο λάθος βάσει όμως των σχεδίων της Σάρας τότε έκτιζαν πάλι ένα δωμάτιο γύρω από το ήδη υπάρχον.

Καθώς οι ημέρες, οι εβδομάδες και μήνες περνούσαν, το σπίτι συνέχισε να αυξάνεται. Δωμάτια προστέθηκαν στις αίθουσες και στη συνέχεια μετατράπηκε  ολόκληρο, πόρτες ενώθηκαν με τα παράθυρα, τα πάνω επίπεδα μετατράπηκαν σε πύργους με κορυφές και τελικά αυξήθηκε σε ύψος επτά ορόφων. Στο εσωτερικό του σπιτιού, εγκαταστάθηκαν τρεις ανελκυστήρες και 47 τζάκια.

Υπήρχαν αμέτρητες σκάλες που οδηγούσαν στο πουθενά!!! Μια τυφλή καμινάδα που σταματάει πολύ πάνω από το ανώτατο όριο, ώστε να είναι εκτός σπιτιού. Ντουλάπες που άνοιγες και βρισκόσουν σε κενούς τοίχους!!! Πόρτες παγίδες που οδηγούσαν στο κενό!!! Διπλούς διαδρόμους!!! Φεγγίτες που βρίσκονταν ο ένας πάνω από τον άλλον!!! Μερικές πόρτες άνοιγαν και δεν υπήρχε πάτωμα, αν δεν πρόσεχες έπεφτες!!! και δεκάδες άλλες παραδοξότητες. Ακόμα και τα κάγκελα από τις  σκάλες εγκαταστάθηκαν ανάποδα από την μέσα πλευρά και πολλά από τα μπάνια είχαν γυάλινες πόρτες.

Επίσης  η Σάρα άρχισε από περιέργεια να παίζει με τον αριθμό "13". Σχεδόν όλα τα παράθυρα  περιείχαν  13 υαλοπίνακες από γυαλί!!! Σχεδόν κάθε δωμάτιο είχε 13 τοίχους!!! Το θερμοκήπιο είχε 13 τρούλους. Πολλά από τα ξύλινα δάπεδα από 13 τμήματα. Κάποια από τα δωμάτια είχαν 13 παράθυρα και κάθε σκάλα είχε 13 σκαλιά. Μια τέτοια σκάλα είχε κανονικά  42 σκαλιά , για να φτάνει από ένα χαμηλό επίπεδο στον επάνω όροφο μόνο με 13 σκαλιά,  άλλαξαν το ύψος και το πλάτος αλλά μόνο ένας ορειβάτης θα μπορούσε να σκαρφαλώσει σε αυτήν την σκάλα.

Ενώ όλα αυτά φαίνονται  τρελά σε εμάς, στην Σάρα έκανε μεγάλη  αίσθηση. Με αυτόν τον τρόπο, πίστευε πως θα μπορούσε να ελέγχει τα πνεύματα που ήρθαν στο σπίτι για κακό σκοπό, η για τους εκδικητικούς ανθρώπους που στην προηγούμενη ζωή τους είχαν σκοτωθεί από τα όπλα. Αυτοί οι κακοί άνδρες, που σκοτώθηκαν από τα Winchester τουφέκια, θα μπορούσαν να καταστρέψουν την ζωή της Sarah;

Το σπίτι είχε σχεδιαστεί σαν ένας λαβύρινθος που θα προκαλούσε σύγχυση και θα αποθάρρυνε τα κακά πνεύματα.

Το σπίτι συνέχισε να αυξάνεται και το 1906, είχε φθάσει  όλο, στο επιβλητικό ύψος των  επτά ορόφων για την εποχή εκείνη. Η Σάρα συνέχισε την κατασκευή, και την επέκταση, του σπιτιού, ένιωθε μεγάλη  μοναξιά και είχε πέσει σε μελαγχολία, η μοναδική επικοινωνία και παρέα που είχε ήταν οι εργάτες  και όσοι δούλευαν για το σπίτι και φυσικά τα πνεύματα.. Ειπώθηκε πως τις  άγρυπνες νύχτες, όταν δεν επικοινωνούσε  με τον κόσμο των πνευμάτων για τα σχέδια  του σπιτιού, η Σάρα  καθόταν και έπαιζε  πιάνο μέχρι τα ξημερώματα . Σύμφωνα με το μύθο, οι περαστικοί που άκουγαν την Σάρα να παίζει πιάνο κάθονταν απέξω και θαύμαζαν τις μελωδίες που έπαιζε παρά το γεγονός πως το πιάνο είχε 2 χαλασμένα κλειδιά και δεν έβγαζε τους καταλλήλους τόνους.

Το πιο τραγικό γεγονός που συνέβη στο σπίτι ήταν όταν χτύπησε ο μεγάλος σεισμός του Σαν Φρανσίσκο το 1906. Τα πάνω τμήματα από το  μέγαρο Winchester  είχαν πέσει και έγιναν ένας σορός ερειπίων. Οι τρεις τελευταίοι όροφοι του σπιτιού είχαν καταρρεύσει στον κήπο και ποτέ δεν θα μπορούσαν να αποκατασταθούν. Επιπλέον, το τζάκι που βρισκόταν στο δωμάτιο όπου κοιμόταν η Σάρα Winchester το βράδυ του σεισμού κατέρρευσε, μετατοπίζοντας το δωμάτιο παγιδεύοντας την  Σάρα μέσα. Είχε πιστέψει πως ο σεισμός ήταν σημάδι από τα πνεύματα, ότι ήταν έξαλλα πως  το σπίτι είχε σχεδόν ολοκληρωθεί. Προκειμένου να εξασφαλίσει ότι το σπίτι δεν θα τελειώσει, αποφάσισε να κατασκευαστούν άλλα 30 δωμάτια μπροστά από το αρχοντικό, ώστε η κατασκευή να μην είναι πλήρης - και επίσης, έλεγε πως τα πνεύματα που έπεσαν στην πλευρά του σπιτιού που κατέρρευσε θα παγιδεύτηκαν στα χαλάσματα  μέσα για πάντα.

Για τους επόμενους μήνες, οι εργάτες δούλευαν για την αποκατάσταση των ζημιών που είχε υποστεί το σπίτι, αν και στην πραγματικότητα η τεράστια δομή του το κράτησε σε πολύ καλύτερη κατάσταση  από τα περισσότερα κτίρια της περιοχής τριγύρω.  Μόνο μερικά από τα δωμάτια είχαν πάθει άσχημη ζημιά , αν και είχε χάσει τα υψηλότερα πατώματα και πολλούς τρούλους και  πύργους που είχαν καταρρεύσει. Η επέκταση για το σπίτι άρχισε πάλι. 

Ο αριθμός των υπνοδωματίων αυξήθηκε από 15 σε 20 και στη συνέχεια σε 25. Καμινάδες εγκαταστάθηκαν σε πολλά σημεία , αν και περιέργως, δεν εξυπηρετούσαν κανένα σκοπό. Ορισμένοι πιστεύουν ότι ίσως να είχαν προστεθεί, διότι κάποιες παλιές ιστορίες λένε πως τα φαντάσματα εμφανίζονταν και εξαφανίζονταν μέσα από τις καμινάδες. Επίσης στο σπίτι τον τεραστίων διαστάσεων είχαν εγκατασταθεί μόνο δυο καθρέφτες , διότι η Σάρα πίστευε πως τα φαντάσματα φοβόντουσαν το είδωλο τους και αν κοιτούσαν τον καθρέφτη μπορεί να εγκλωβιζόντουσαν μέσα για πάντα.

Στις 4 Σεπτεμβρίου του 1922, μετά από μια περίοδο διάσκεψης  με τα πνεύματα στο δωμάτιο όπου συνομιλούσε μαζί τους ,η Σάρα πήγε το βράδυ στην κρεβατοκάμαρά της για να κοιμηθεί. Κάποια στιγμή της πρώτες πρωινές ώρες, πέθανε στον ύπνο της στην ηλικία των 83ετων.   Άφησε το σπίτι στην ανιψιά της, Frances Marriot, η οποία είχε είδη πλέον το χειρισμό των επιχειρήσεων της Σάρα για μεγάλο χρονικό διάστημα. 

Επίσης ο λογαριασμός τραπέζης της Σάρας είχε λιγοστέψει δραματικά. Φήμες λένε  πως κάπου στο σπίτι ήταν κρυμμένος  σε ασφαλές μέρος ένας θησαυρός μια περιουσία σε κοσμήματα και σερβίτσια από χρυσό με τα οποία λένε, πως τα είχε η Σάρα για να δειπνεί με τα φαντάσματα. Οι συγγενείς της άνοιξαν όλα τα χρηματοκιβώτια που υπήρχαν στο σπίτι, αλλά βρέθηκαν μόνο παλιά ρούχα, κάλτσες, αποκόμματα εφημερίδων σχετικά με την κόρης της και τον θάνατο του συζύγου της, μια κλειδαριά με τρίχες του μωρού, και ένα κοστούμι  μάλλινο και εσώρουχα. Δεν ανακαλύφθηκε  κανένα χρυσό σερβίτσιο ποτέ.

Τα έπιπλα, τα προσωπικά αντικείμενα και ότι είχε αξία και διακοσμητικά υλικά, αφαιρέθηκαν από το σπίτι και  πουλήθηκε σε μια ομάδα επενδυτών που σχεδίαζε να το χρησιμοποιήσει ως τουριστικό αξιοθέατο. Ένας από τους πρώτους που είδε το σπίτι, όταν άνοιξε για το κοινό ήταν ο Robert L. Ripley, ο οποίος έγραψε για το σπίτι στη δημοφιλή στήλη του "Believe it or Not."(Πιστέψτετο η όχι). 

Είχε δημοσιευθεί αρχικά πως υπήρχαν 148 δωμάτια, αλλά κάποια στιγμή επικράτησε σύγχυση κάθε φορά που μετρούσαν τα δωμάτια, υπήρχε ένα λιγότερο η ένα περισσότερο δωμάτιο. Το σπίτι ήταν τόσο μεγάλο και η διαμόρφωση του σε μπέρδευε σαν να βρισκόσουν σε λαβύρινθο, οι εργάτες χρειάστηκαν περισσότερο από έξι εβδομάδες για να πάρουν τα έπιπλα μέσα από το σπίτι, όπως δήλωσαν οι ίδιοι οι εργάτες στο περιοδικό American Weekly, το 1928. Ήταν ένα σπίτι "όπου οι κάτω σκάλες δεν οδηγούσαν σε κάποιο υπόγειο αλλά ούτε οι σκάλες όπου φαινόταν να οδηγούν στη στέγη, δεν οδηγούσαν πουθενά." Τα δωμάτια του σπιτιού  υπολογίζονται ξανά και ξανά και  πέντε χρόνια αργότερα, εκτιμάται ότι  υπάρχουν 160 δωμάτια ..... αν και κανείς δεν είναι απόλυτα βέβαιος.

Σήμερα, το σπίτι έχει κηρυχθεί στην Καλιφόρνια ως ιστορικό ορόσημο και έχει καταχωρηθεί στην Εθνική Υπηρεσία Πάρκων ως «ένα μεγάλο κλασσικό σπίτι της εποχής εκείνης, μια παράξενη κατοικία με ένα άγνωστο αριθμό δωματίων."

 

Οι περισσότεροι λένε πως το σπίτι πλέον προστατεύετε από τα φαντάσματα που είχαν έρθει να μείνουν εκεί μετά από την πρόσκληση της Sarah Winchester. Το ερώτημα είναι όμως, είναι όντως στοιχειωμένο πραγματικά; Μερικοί θα έλεγαν ότι ίσως δεν υπήρχαν ποτέ φαντάσματα καθόλου .... ότι το αρχοντικό Winchester δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα ¨προϊόν¨ που δημιούργησε μια εκκεντρική γυναίκα και πάρα πολύ πλούσια, όπου αυτός ο πλούτος βρισκόταν σε λάθος χέρια.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι μπορούμε να αναφέρουμε το σπίτι αυτό ως ένα από τα "μεγαλύτερα στοιχειωμένα σπίτια στον κόσμο", με βάση του θρύλους που έχουν ακουστεί και μόνο. Αυτή είναι μια περίπτωση όπου πρέπει να τραβήξουμε τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ του ότι είναι ένα πραγματικό στοιχειωμένο σπίτι  .... ή ότι είναι μια ακόμη άλλη μεγάλη  ιστορία;

 Το Μέγαρο των Winchester είναι πραγματικά στοιχειωμένο; Θα πρέπει να αποφασίσει ο καθένας για τον εαυτό του αν το επισκεφθεί , αν και μερικοί άνθρωποι έχουν ήδη αποφασίσει μέσα στο μυαλό τους.

Υπήρξαν μια σειρά από παράξενα και ανεξήγητα γεγονότα που αναφέρονταν για το σπίτι των Winchester για πολλά χρόνια και εξακολουθούν να αναφέρονται μέχρι σήμερα. Δεκάδες μέντιουμ έχουν επισκεφθεί το σπίτι με τα χρόνια και οι περισσότεροι είχαν πάει  πεπεισμένοι πως υπάρχουν πνεύματα στο σπίτι, ή ισχυρίζονται ότι είναι πλέον πεπεισμένοι, ότι τα πνεύματα περιπλανιούνται ακόμη μέσα στο σπίτι. Εκτός από το φάντασμα της Sarah Winchester, υπήρξαν και πολλές άλλες εμφανίσεις όλα αυτά τα χρόνια.

Στα χρόνια που το σπίτι είχε ανοίξει για το κοινό, οι υπάλληλοι και οι επισκέπτες έβλεπαν ασυνήθιστα πράγματα. Άκουγαν βήματα, πόρτες ανοιγόκλειναν!!! Άκουγαν  μυστηριώδεις φωνές!!! Παράθυρα που έκλειναν από μόνα τους με τόση δύναμη που θρυμματίζονταν!!! Κρύα δωμάτια και σημεία που έβλεπες τα χνώτα σου. Παράξενες δέσμες φωτός  εμφανίζονταν από το πουθενά!!! Πόμολα που γυρνούσαν από μόνα τους…. και μην ξεχνάμε τα αποτελέσματα των μέντιουμ οι οποίοι έχουν να αναφέρουν και τη δική τους έκθεση  των φαινομένων μέσα στο σπίτι.

Προφανώς, αυτές είναι όλες οι τυποποιημένες αναφορές για το στοιχειωμένο σπίτι ... μήπως είναι όμως αυτές οι ιστορίες απλώς ευσεβείς πόθοι; Για να συνεχιστεί η  περίεργη ιστορία  της Σάρα Winchester με τα φαντάσματα;; Ή θα μπορούσαν οι ιστορίες να είναι αληθινές; Ήταν πραγματικά ένα σπίτι που χτίστηκε ως μνημείο για τους νεκρούς; Τα Φαντάσματα μπορεί να παραμονεύουν ακόμη στους δαιδαλώδεις διαδρόμους του σπιτιού  της οικογενείας Winchester;;

Ίσως ναι αλλά δεν είναι μόνο εκεί, όλο και κάποιος στην ζωή μας θα μας έχει διηγηθεί μια ιστορία περιέργων φαινομένων φυσικών-μεταφυσικών και υπερφυσικών κτλπ.. τα οποία δεν θα ανήκουν για πάντα  στα ανεξήγητα διότι δεν υπήρξαν ποτέ ανεξήγητα.

 Κωνσταντίνος Φανουράκης  

Έρευνα

Πηγές

Ripley's Big Book Believe it or Not

winchestermysteryhouse

Ο.Ε.Α.Φ.

Η άνοδος των μηχανών και ο νέος ερχομός του παγκόσμιου αστυνομικού κράτους και μέσω της τεχνολογίας - International Business Machines (IBM) Νοήμων μηχανές θα σκέπτονται για εσάς!! (IBM)

Ο κολοσσός της τεχνολογίας IBM παρουσιάζει το νέο κοντινό μέλλον στο οποίο οι μηχανές θα διαβάζουν το μυαλό σας και θα αναγνωρίζουν ακόμα και τα στοιχειά του DNA σας γνωρίζοντας ακόμα και τις επιθυμίες σας. Το "IBM 5 in 5" βασίζεται στις προβλέψεις των κοινωνικών τάσεων και σε έρευνες ετών που διεξάγονταν μέσα στους δρόμους στα τηλεφωνικά κέντρα ακόμα και μέσα στα σπίτια σας.

«Από την εποχή του Χουντίνι στο Skywalker και στους X-Men, οι λάτρεις της επιστημονικής φαντασίας θα δουν τους πόθους τους να πραγματοποιούνται, ότι περίμεναν για δεκαετίες θα υλοποιηθεί σύντομα.

Οι επιστήμονες της IBM είναι μεταξύ εκείνων που ερευνούν το πώς να συνδέσουν το μυαλό σας με τις συσκευές σας, όπως έναν υπολογιστή ή ένα κινητό νέας τεχνολογίας smartphone».

Η ΙBM έδωσε μερικά παραδείγματα, όπως αν σκέπτεστε κάποιον να πάρετε τηλέφωνο θα το κάνει το κινητό σας από μόνο του αρκεί μόνο μια σκέψη σας, εάν είστε μπροστά σε έναν υπολογιστή ο κέρσορας του ποντικιού θα μετακινείτε με την θέληση σας αρκεί μόνο να το σκεφτείτε.

Το κλειδί σε όλα αυτά θα είναι  η αναγνώριση ολόκληρης της προσωπικής σας ταυτότητας με οπτική σάρωση του αμφιβληστροειδή των ματιών, επίσης και του προσώπου σας, χρησιμοποιώντας και την φωνή σας για επιβεβαίωση του προσωπικού κωδικού σας.

"Φανταστείτε ότι θα είστε σε θέση να   πάτε σ’ένα μηχάνημα ΑΤΜ και να αποσύρετε κάποια χρήματα. Το μόνο που θα χρειάζεσθε είναι τα μάτια σας και η φωνή σας, λέγοντας  μόνο το όνομα σας ο αισθητήρας του ΑΤΜ  θα σκανάρει τα μοναδικά σχέδια του αμφιβληστροειδή χιτώνα του ματιού σας  " αναφέρει η IBM. "

Η τεχνολογία αυτή θα είναι επίσης σε θέση να παράγει ηλεκτρική ενέργεια από κάθε είδους μετα-κίνηση από το περπάτημα ή κάνοντας ποδήλατο, από το νερό που ρέει μέσα από σωλήνες των σπιτιών σας, έχει προβλεφθεί και αυτό από την IBM.

Τα κινητά τηλέφωνα δεν θα περιοριστούν στο ψηφιακό χάσμα μεταξύ του "έχω και δεν έχω" με λίγα λόγια οι τιμές των νέων κινητών θα είναι για όλους προσβάσιμες από τον πιο μικρό έως τον πιο μεγάλο…

( τι γενναιοδωρία!!!! )

Οι πληροφορίες θα είναι άπειρες σε ένα δίκτυο ατελείωτο με εύκολη πρόσβαση στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο σας (email) δίχως spam και ιούς, η νέα αρχιτεκτονική τεχνολογία είναι εδώ σύμφωνα με την IBM. -

My FOX NY.

Βέβαια σε μερικούς ανθρώπους συμβαίνουν όλα αυτά χωρίς την βοήθεια καμιάς τεχνολογίας…

Μπορείς να δεις κάτι όμορφο στην κόλαση που έρχεται ;

Ο.Ε.Α.Φ.

ΟΙ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΕΣ ΤΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ ( Βίντεο )

ΕΞΩΓΗΙΝΟΙ – Το μεγάλο μυστήριο των UFO και των επαφών

Όταν υπάρχει κάτι που δεν το ξέρεις. Πως ξέρεις ότι δεν υπάρχει; ΕΞΩΓΗΙΝΟΙ : Το Μεγάλο Μυστήριο των UFO και των Επαφών (*ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΓΙΑΝΝΟΥΛΑΚΗΣ) – [Video, Ομιλία, θέατρο Altera Pars, Αθήνα, 2010] …και αφού δεν το ξέρεις, πως στο καλό έχεις άποψη; ή αφού δεν το γνωρίζεις, δεν το έχεις ελέγξει, μελετήσει, ερευνήσει ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ, πως έχεις άποψη;

Δες την ομιλία προσεκτικά του Παντελή Γιαννουλάκη, και ΜΑΘΕ, για να καταλάβεις ότι σε κοροϊδεύουν και όχι μόνο στο θέμα των UFO αλλά στα πάντα. Κάποιοι περνούν το εαυτό τους έξυπνο και όλους εμάς τους υπόλοιπους ανόητους. Είναι έτσι άραγε;

ΒΙΝΤΕΟ Παντελής Γιαννουλάκης – Αθήνα 2010

ΕΞΩΔΙΑΣΤΑΣΙΑΚΕΣ ΟΝΤΟΤΗΤΕΣ

Ζούμε και κινούμαστε σε τρεις διαστάσεις: Είμαστε τρισδιάστατοι. Στην πραγματικότητα «Διάσταση» δεν σημαίνει παρά «Κατεύθυνση».

Είναι πολύ πιο εύκολο να κατανοήσουμε το ζήτημα των διαστάσεων, αν τις δούμε ως κατευθύνσεις. Για τα όντα του κόσμου μας υπάρχουν τρεις τρόποι κίνησης, υπάρχουν τρεις κατευθύνσεις: μπρος-πίσω, δεξιά-αριστερά, πάνω-κάτω, (αν θεωρήσουμε ως μία ακόμη κατεύθυνση και την κίνησή μας στο Χρόνο, από το παρελθόν προς το μέλλον, τότε έχουμε ακόμη μία κατεύθυνση-διάσταση, αυτήν του Χρόνου). Με οποιονδήποτε τρόπο κι αν κινηθούμε μέσα στο Χώρο, κινούμαστε σε κάποια απ’ αυτές τις τρεις κατευθύνσεις (σε σχέση πάντοτε με τη θέση του παρατηρητή, κι αυτό είναι πολύ σημαντική επισήμανση και με τρομερές προεκτάσεις).

Απ’ όσο ξέρουμε, κανείς μέχρι τώρα δεν έχει ανακαλύψει ένα μέρος, που να μην μπορούμε να φτάσουμε σ’ αυτό με μία κίνηση προς την πρώτη, τη δεύτερη ή την τρίτη κατεύθυνση. Παραδειγματικά, αυτό ίσως σημαίνει ότι αυτήν τη στιγμή, ίσως μέσα στο ίδιο μου το σπίτι υπάρχει ένα δωμάτιο –ή και περισσότερα– το οποίο δεν μπορώ να επισκεφτώ, γιατί για να φτάσω σ’ αυτό χρειάζεται ένας «τέταρτος» τρόπος κίνησης. Πρέπει να κινηθώ με έναν «άλλον τρόπο», σε μία άγνωστη κατεύθυνση. Η πόρτα για το δωμάτιο αυτό θα είναι μπροστά μου, αλλά δεν θα τη βλέπω, επειδή αντιλαμβάνομαι τον κόσμο με τρεις διαστάσεις (σημειώνω ότι αυτό δεν σημαίνει ότι μένω ανεπηρέαστος από συμβάντα που συμβαίνουν σε μια τέταρτη ή πέμπτη διάσταση).

Αν και το σύμπαν φαίνεται ότι έχει μονάχα τρεις κατευθύνσεις για εμάς, είναι δυνατόν να φανταστούμε ότι υπάρχουν πολύ περισσότερες, αλλά για κάποιον λόγο οι υπολογισμοί μας και οι αισθήσεις μας είναι ανίκανες να τις αντιληφθούν. Οι γεωμετρίες τότε που προκύπτουν από μια τέτοια προέκταση, θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν σαν πιο «υψηλές», ή πιο πολύπλοκες, σε σχέση με τη στερεά γεωμετρία, όπως κι αυτή με τη σειρά της είναι υψηλότερη από την απλή γεωμετρία. Στη Γεωμετρία, θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για την ακολουθία

α) της μιας κατεύθυνσης: Ευθεία Γραμμή, β) των δύο κατευθύνσεων: Τετράγωνο γ) των τριών κατευθύνσεων: Κύβος, δ) και –ναι– των τεσσάρων κατευθύνσεων: Υπερκύβος, ο οποίος είναι γνωστός και ως Τεσσεράκτιον. (Οι ιδιότητες αυτού του σχήματος είναι πολύ γοητευτικές, αλλά δεν είναι εύκολο να τις εξερευνήσουμε. Οι έδρες του αποτελούνται από οκτώ κύβους, όπως ακριβώς οι έδρες του κύβου αποτελούνται από έξι τετράγωνα…)

Ο καλύτερος τρόπος για να κατανοήσουμε φευγαλέα μια Τέταρτη Κατεύθυνση, είναι να κατεβούμε για λίγο σε έναν κόσμο δύο κατευθύνσεων. Δεν είναι δύσκολο να φανταστούμε ένα επίπεδο σύμπαν, στο οποίο δεν υπάρχει η κατεύθυνση του ύψους. Ένας απλός κόσμος: σαν ένα τεράστιο κομμάτι χαρτί, γεμάτο ζωγραφιές. Ας τον ονομάσουμε Επιπεδοχώρα (για να θυμηθούμε και τον Ε. Α. Άμποτ).

Αν η Επιπεδοχώρα έχει νοήμονες κατοίκους, αυτοί θα είναι εξοικειωμένοι με τα σχήματα της απλής γεωμετρίας (γραμμές, κύκλοι, τρίγωνα, κλπ), αλλά θα είναι εντελώς ανίκανοι να φανταστούν τέτοιες θαυμαστές οντότητες όπως οι σφαίρες, οι κύβοι και οι πυραμίδες. Στην Επιπεδοχώρα, οποιαδήποτε κλειστή καμπύλη και γωνία, π.χ. ένας κύκλος ή ένα τετράγωνο, θα απέκλειε τελείως έναν χώρο. Δεν θα υπήρχε τρόπος για έναν αυτόχθονα να βγει ή να μπει εκεί μέσα, εκτός κι αν με κάποιο θαύμα διαπερνούσε τη γραμμή όπως εμείς χρειαζόμαστε ένα θαύμα για να περάσουμε μέσα από έναν τοίχο. Οι τράπεζες του κόσμου εκείνου, δεν θα ήταν παρά απλά γραμμικά τετράγωνα, και τα περιεχόμενα τους θα ήταν απολύτως ασφαλή εκεί μέσα.

Όμως, για όντα σαν κι εμάς, που είμαστε ικανοί να κινούμαστε και στην Τρίτη Κατεύθυνση (του ύψους) αυτά τα χρηματοκιβώτια θα ήταν ορθάνοιχτα. Όχι μόνο θα μπορούσαμε να δούμε μέσα σ’ αυτά, όχι μόνο θα μπορούσαμε να μπούμε εκεί μέσα χωρίς κανείς να μας δει, αλλά θα μπορούσαμε να πάρουμε και ό,τι θέλουμε, κάνοντας το να εξαφανιστεί μυστηριωδώς από εκεί. Κανείς τους δεν πρόκειται να καταλάβει τί συνέβη, ούτε και να το εξηγήσει…

Η αναλογία είναι τώρα προφανέστατη, αν την προεκτείνουμε στο δικό μας σύμπαν. Δεν μπορούν να υπάρχουν κλειστοί χώροι στων «τριών κατευθύνσεων κόσμο» μας, για μια οντότητα ικανή για κίνηση σε μια Τέταρτη Κατεύθυνση, δηλαδή για μια οντότητα από άλλη διάσταση. Σημειώστε ότι, αυτή η «εξωδιαστασιακή» οντότητα, θα χρειαζόταν να ταξιδέψει μονάχα ένα χιλιοστό της ίντσας γι’ αυτήν, όπως κι εμείς χρειαστήκαμε να πηδήξουμε λιγότερο από το πάχος μιας τρίχας για να σαλτάρουμε πάνω από τους «τοίχους» της Επιπεδοχώρας.

Αυτό το όν, θα μπορούσε να μετακινήσει τον κρόκο ενός αυγού χωρίς να σπάσει το τσόφλι του αυγού! Θα μπορούσε να κάνει εγχειρήσεις χωρίς να αφήσει καμιά ουλή ή πληγή, να περάσει «πέρα» από τους τοίχους ενός κλειδωμένου δωματίου χωρίς να περάσει «μέσα» από τους τοίχους…

Αν υπάρχει αληθινά μια Τέταρτη Κατεύθυνση, τότε θα πρέπει να υπάρχουν χώροι στον κόσμο μας που δεν μπορούμε να τους επισκεφτούμε. Χώροι ανάμεσα στους χώρους, που μπορούμε να τους συλλάβουμε μονάχα ως άλλα χωροχρονικά συνεχή. Δηλαδή, Παράλληλοι Κόσμοι.

Αν στις τρεις κατευθύνσεις κινούμαστε με το σώμα μας (άρα το σώμα είναι το όχημά μας για να κινούμαστε στον τρισδιάστατο κόσμο μας) άραγε ποιο όχημα χρησιμοποιούμε για την κίνηση στην Τέταρτη ή Πέμπτη Κατεύθυνση; Μια εύκολη απάντηση θα έλεγε ότι χρησιμοποιούμε τη συνείδηση. Για παράδειγμα, κινούμαστε στον Χρόνο με τη συνείδησή μας. Μέσα από αυτό το πρίσμα, το ταξίδι στο Χρόνο, η Τέταρτη ή Πέμπτη Κατεύθυνση, θα είναι μια προβολή της συνείδησης σε άλλα χωροχρονικά συνεχή. Ίσως αυτήν την κατάσταση στην καθομιλουμένη την ονομάζουμε «Όνειρο». Αν και είναι ωραία σκέψη, δεν είναι αρκετή.

Αφού ο Χώρος και ο Χρόνος είναι αλληλένδετοι (για εμάς δεν υπάρχει ξεχωριστά ο Χώρος και ο Χρόνος, υπάρχει μόνο «Χωρόχρονος»), τότε θα πρέπει να μπορούμε να κινηθούμε στην Τέταρτη Κατεύθυνση με το σώμα μας. Θα πρέπει π.χ. να μπορούμε να μπούμε μέσα στο όνειρο με το σώμα μας, να εξαφανιστούμε από το κρεβάτι μας και όλοι ν’ αρχίσουν να μάς ψάχνουν. Εμείς θα έχουμε ξυπνήσει μέσα στο όνειρό μας, από το όνειρο που βλέπαμε. Το όνειρο αυτό θα ήταν η καθημερινή μας πραγματικότητα.

Νομίζαμε ότι ήμαστε ξύπνιοι, ενώ απλά ονειρευόμασταν -και όταν μετά πηγαίναμε να «ονειρευτούμε», ξυπνούσαμε για να βρούμε τον εαυτό μας μέσα στο όνειρο. (Να ξυπνάς μέσα στο όνειρο, στο οποίο ονειρεύεσαι ότι ξυπνάς μέσα στο όνειρο, που ονειρεύεσαι ότι ξυπνάς μέσα στο όνειρο: να μια κατεύθυνση που καταδύεται σαν σπείρα μέσα στους Χωρόχρονους της συνείδησης…) Οι «ονειρικές οντότητες» είναι εξωδιαστασιακές οντότητες…

Οι Εξωδιαστασιακές Οντότητες θα μπορούσαν να κινούνται με ένα τέταρτο τρόπο κίνησης, σε μία Τέταρτη Κατεύθυνση που δεν έχουμε καμία άμεση αντίληψη γι’ αυτήν, και θα μπορούσαν επίσης να κινούνται σε έναν άλλο Χρόνο, σε μία άλλη χρονική ακολουθία γεγονότων. Θα μπορούσαν να υπάρχουν ολόκληροι πολιτισμοί από εξωδιαστασιακές οντότητες, δίπλα μας, κι εμείς να μη γνωρίζουμε το παραμικρό…

Μπορώ ίσως να καταθέσω εδώ μία λογοτεχνική ιδέα, μία virtual εικόνα μιας τέτοιας Εξωδιαστασιακής Οντότητας: φανταστείτε ένα στερεόγραμμα που αποτελείται από στερεογράμματα! (Αντί για τις γνωστές κουκίδες, έχει μικρά στερεογράμματα που αποκαλύπτουν την τελική εικόνα, και πρέπει να δεις την εικόνα «με άλλα μάτια» για να σου αποκαλυφθεί). Τώρα φανταστείτε ότι αυτό το «μετα-στερεόγραμμα» είναι αόρατο για εσάς, αλλά ίσως να μπορείτε να το αντιληφθείτε σαν μια σκιά στην άκρη του ματιού σας ή σαν μια φευγαλέα κίνηση μέσα στο δωμάτιο.

Φανταστείτε επίσης ότι, αν μπορούσατε να το δείτε, δεν θα το βλέπατε σε μια κανονική γραμμική ροή κίνησης, με μια κανονική χρονική ακολουθία, αλλά θα ήταν σαν να βλέπατε ένα τυχαίο αποσπασματικό μοντάζ μιας ταινίας, με καμία λογική ακολουθία. Τη μια στιγμή θα ήταν μεγάλο, την άλλη μικρό, τη μια στιγμή θα ήταν εδώ, την άλλη εκεί, κλπ. Κι όλα αυτά δεν θα ήταν παρά μία προβολή αυτής της εξωδιαστασιακής οντότητας και όχι η ίδια όπως «στ’ αλήθεια είναι», γιατί θα ήταν απερίγραπτη για τις αισθήσεις σας στην κανονική της μορφή…

Εφ’ όσον μιλάμε για Εξωδιαστασιακές Οντότητες, μιλάμε για όντα και δυνάμεις που δεν υπακούνε στους νόμους των τριών διαστάσεων, με φυσικό αποτέλεσμα να υπάρχουν πολλές παραδοξολογίες κατά την παρατήρηση –όταν είναι ευφικτή– της δράσης τους. Να υπενθυμίσω πάλι αυτό που έλεγα παραπάνω, ότι ένα πενταδιάστατο όν θα μπορούσε να αφαιρέσει τον κρόκο ενός αυγού χωρίς να σπάσει το αυγό. Έτσι, πράγματα όπως η κίνηση και η μετακίνηση, η επικοινωνία, η εμφάνιση, η δομή των σωμάτων, κλπ, θα είναι τελείως διαφορετικά απ’ ό,τι έχουμε συνηθίσει στον κόσμο μας των τριών διαστάσεων.

Γι’ αυτό και τείνω να πιστέψω ότι για όλα αυτά είναι σημαντικό κλειδί τα όνειρα. Γιατί, σε ποια διάσταση βρίσκονται οι ονειροχώρες που επισκεπτόμαστε όταν κοιμόμαστε; Εκεί, στην ονειροχώρα που θα βρεθείς σήμερα το βράδυ, μπορεί μια τέτοια οντότητα να σου εμφανιστεί με τη μορφή ενός σπιτιού ή ενός δέντρου ή ενός ήχου, γιατί αυτή θα είναι η έκφρασή της στη συγκεκριμένη διάσταση, εσύ θα βλέπεις μόνο αυτό που θα μπορείς να δεις.

Και, εδώ που τα λέμε, το ίδιο ίσως ισχύει και στην καθημερινή μας πραγματικότητα. Πώς ξέρεις στ’ αλήθεια ότι αυτό που βλέπεις γύρω σου είναι αυτό που νομίζεις ότι είναι; Ποτέ δεν κατάλαβα π.χ. γιατί βλέπουμε σαν οντότητα το λουλούδι και όχι τη ρίζα του, ενώ όλα όσα ξέρουμε λένε ότι η αληθινή ύπαρξη του λουλουδιού είναι κάτω από το χώμα, εννοώ ότι το λουλούδι δεν είναι παρά ένα «πλοκάμι» της ρίζας. Κρίνουμε πάντα απ’ αυτό που εμείς βλέπουμε, και κανείς ποτέ δεν θα μας πείσει για το αντίθετο. Το θέμα είναι αν βλέπουμε σωστά, ή αν τα πράγματα «φαίνονται» σωστά…

Με όλα αυτά απλά εννοώ ότι ίσως κάποια από τα πράγματα που βλέπουμε γύρω μας, να μην είναι παρά «πλοκάμια» κάποιων άλλων πραγμάτων που δεν βρίσκονται εδώ. Μπορεί να είναι προβολές από άλλού, όπως η σκιά σου είναι η προβολή του σώματός σου πάνω στον τοίχο. Ίσως ο κόσμος μας (όπως και κατά το περίεργο παράδειγμα του Πλάτωνα) να είναι ένα τέτοιος τοίχος, που κατοπτρίζει σκιές από οργανικά και ανόργανα όντα και υπάρξεις που δεν κινούνται στο δικό μας Χωρόχρονο…

Για να το πάω ακόμη πιο μακριά, ίσως εμείς οι ίδιοι να είμαστε σκιές κάποιων άλλων, εξωδιαστασιακών οντοτήτων, αδιανόητων οντοτήτων που κινούνται και περιγράφονται σε εκατό διαστάσεις, και όχι μόνο σε τρεις όπως εμείς, οι σκιές τους.

Έτσι κι αλλιώς, όταν εμείς οι άνθρωποι θα βλέπαμε τέτοια όντα, δεν θα βλέπαμε την αληθινή οντότητα, αλλά απλά εκείνο το τμήμα της που συσχετίζεται με τις διαστάσεις στις οποίες ζούμε και παρατηρούμε.

Δεν το σκέφτονται πολλοί άνθρωποι αυτό: ένα όν «από άλλη διάσταση» (π.χ. τετραδιάστατο) που θα κινείται στον κόσμο μας, δεν θα είναι αόρατο. Θα έχει τις τρεις διαστάσεις που καθιστούν ένα όν ορατό στον τρισδιάστατο κόσμο. Δεν θα είναι αόρατο, κάτι θα είναι ορατό από αυτό. Θα βλέπουμε κάτι από αυτό, που θα μπορούσε να είναι κάτι αναγνωρίσιμο από εμάς ή όχι.

Μέσα από τα παραπάνω πρίσματα, ένα «στοιχειωμένο σπίτι» ίσως είναι ένα σπίτι που φιλοξενεί μία εξωδιαστασιακή οντότητα, το μόνο που θα αντιλαμβανόμασταν εμείς θα ήταν κάποιες ενδείξεις ενός μικρού ποσοστού της δραστηριότητάς της μέσα στο σπίτι, δεν θα αντιλαμβανόμασταν την ίδια την οντότητα στην ολότητά της, ούτε όλες τις δραστηριότητές της και τα αποτελέσματά τους, παρά μόνο τα αποτελέσματα των δραστηριοτήτων της στο δικό μας πεδίο. Κι ακόμη κι αυτά τα ολίγα, θα τα κατανοούσαμε μόνο σε σχέση με τις πεποιθήσεις και τις γνώσεις μας, δηλαδή με τα δικά μας περιορισμένα κριτήρια.

Ας επιστρέψουμε για λίγο στην «Επιπεδοχώρα» και στους υποθετικούς δυσδιάστατους κατοίκους της. Πάρτε ένα κομμάτι χαρτί και ζωγραφίστε ένα ανθρωπάκι. Αν βάλετε το δάχτυλο σας μπροστά στο πρόσωπο του, θα δείτε τη σκιά του να απλώνεται πάνω του. Το ανθρωπάκι θα δει τη σκιά, αλλά δεν πρόκειται να δει το δάχτυλό σας όσο κοντά στο πρόσωπο του κι αν το βάλετε και όσο κι αν το κουνάτε επιδεικτικά, κινείται και στη διάσταση του ύψους, ένα τελείως άγνωστο πεδίο για το ίδιο.

Το δάχτυλο σας ανήκει σε μιαν άλλη διάσταση, για την οποία δεν είναι ενήμερο το ανθρωπάκι αυτό. Αν διαλογιστεί πάνω στη σκιά, ενδεχομένως, αν είναι ιδιαίτερα ευφυής, ίσως μπορέσει να συλλάβει διανοητικά την ύπαρξη του δάχτυλου σας που προκαλεί τη σκιά που παρατηρεί, αλλά και πάλι δεν θα δει το δάχτυλο. Δηλαδή η κατανόηση του δαχτύλου δεν είναι απαγορευτική, η άμεση αντίληψη του είναι. Μπορείτε με το δάχτυλο σας να τρυπήσετε το ανθρωπάκι και να τού προκαλέσετε βλάβη. Το ίδιο δεν πρόκειται να καταλάβει τί ακριβώς συνέβη –παρ’ όλο που θα έχει υποστεί τη ζημιά– και θα το αποδώσει σε κάποιο άλλο συμβάν που βρίσκεται στο πεδίο κατανόησης του.

Το παραπάνω παράδειγμα γίνεται ιδιαίτερα τρομακτικό, αν το ανάγουμε στον τρισδιάστατο κόσμο μας και το «δάκτυλο» είναι μια εξωδιαστασιακή οντότητα που κινείται σε ένα πεδίο περισσότερων διαστάσεων από το δικό μας…

Επίσης, οι επαφές, από πεδίο σε πεδίο, είναι πάντα μονόδρομες, από το ανώτερο προς το κατώτερο, και όχι και το αντίστροφο. Το δυσδιάστατο γραμμικό σκίτσο πάνω στο χαρτί, υπάρχει και στον τρισδιάστατο κόσμο μας, συμπεριλαμβάνεται σ’ αυτόν, αλλά όχι το αντίστροφο. Ο κάτοικος της ανώτερης διάστασης έχει αντίληψη και εμπειρία της κατώτερης, καθώς και κίνηση σ’ αυτήν, αλλά δεν ισχύει το ίδιο για την κατώτερη διάσταση, ο κάτοικός της δεν έχει αντίληψη και εμπειρία της ανώτερης, ούτε κίνηση σε αυτήν. Αν αυτή η νομολογία σχέσεων συνεχίζεται με τον ίδιο τρόπο προς τις επόμενες διαστάσεις που στέκουν πέρα από τις τρεις δικές μας, θα είναι μια νομολογία καθοριστική για την αντίληψη, εμπειρία και επαφή μας με μία εξωδιαστασιακή οντότητα.

Όπως το ανθρωπάκι στην «Επιπεδοχώρα» βλέπει μια σκιά (ή μια γραμμή) και όχι το δάκτυλο, έτσι κι εμείς θα βλέπουμε κάτι άλλο και όχι την εξωδιαστασιακή οντότητα (ή δεν θα τη βλέπαμε ολόκληρη όπως είναι). Στο παράδειγμά μας, αν το φως της λάμπας που φωτίζει το χαρτί δεν είναι στην κατάλληλη θέση, ή αν το ίδιο το ανθρωπάκι δεν βρίσκεται στην κατάλληλη θέση, το ανθρωπάκι δεν θα αντιληφθεί απολύτως τίποτε, ούτε γραμμή, ούτε σκιά, ούτε δάκτυλο, όσο κοντά του και αν το πλησιάσετε. Ίσως όμως να νιώσει τη θερμότητα που εκπέμπει το δάκτυλο, ή να νιώσει τον αέρα που θα τού φυσήξετε στο πρόσωπο.

Αυτό ίσως δείχνει ότι η επαφή με μία εξωδιαστασιακή οντότητα μπορεί να μην είναι οπτική, αλλά να συμπεριλαμβάνει μία από τις άλλες αισθήσεις μας, π.χ. την όσφρηση. Επίσης δείχνει ότι μπορεί να έχει να κάνει και με τη γεωγραφία, τη θέση μας σε αυτήν, τη χρονική στιγμή, ή τις καιρικές συνθήκες, τις συνθήκες του φωτός, ένα σωρό παράγοντες που υπόκεινται σε συνεχείς αλλαγές.

Τέλος, (για να φτάσουμε στα όρια της περιορισμένης φαντασίας μας), όπως ακριβώς το ανθρωπάκι που κατοικεί σ’ αυτό το δυσδιάστατο κείμενο, αντιλαμβάνεται την εξωδιαστασιακή οντότητα «αναγνώστης» «μεταφρασμένη» σε κάτι αντιληπτό και αποδεκτό στον δυσδιάστατο κόσμο του, και μπορεί να θεωρήσει ότι συναντώντας τον αναγνώστη συνάντησε μία γραμμή, ή ένα σημείο ανάμεσα σε όλα τα άλλα δυσδιάστατα σημεία του κόσμου του

…ένα σημείο που είχε λίγο παράξενη συμπεριφορά ή μία απρόβλεπτη θέση, έτσι ακριβώς αν αύριο εγώ βρεθώ μπροστά σε μία εξωδιαστασιακή οντότητα, μπορεί να θεωρήσω ότι βρέθηκα μπροστά σε έναν ακόμη άνθρωπο, σε μία καμηλοπάρδαλη, μία μύγα, ένα δέντρο, μία δίνη στο νερό, ένα τυφώνα, μία σκιά, μία ομίχλη, ένα ξωτικό, έναν ερπετοειδή εξωγήινο, ένα UFO, ή και, ακόμη πιο ακαθόριστα, σε μια μελαγχολία, μια μυρωδιά θειαφιού, ένα μικρό κρύο άνεμο, έναν ανεξήγητο θόρυβο, ένα φτάρνισμα, μία σύγχυση, ένα σεισμό, έναν πονοκέφαλο, μια ουρανοκατέβατη καταπληκτική ιδέα, μια σκέψη.


Ακόμη και τα λεγόμενα crop-circles (τα «αγρογλυφικά») που εμφανίζονται μυστηριωδώς σε διάφορα μέρη του κόσμου μας, θα μπορούσαν να είναι σημεία επαφής του κόσμου μας με παράξενες εξωδιαστασιακές οντότητες, «ίχνη από αλλού». (δες εδώ)

Ίσως ακόμη κι εκείνος ο «κόσμος των πνευμάτων», για τον οποίο μιλούν όλες οι παραδόσεις όλων των λαών του κόσμου από τη βαθιά αρχαιότητα ως σήμερα (παραδόξως χωρίς να έχουν επαφές μεταξύ τους), ίσως να είναι ένας κόσμος μιας άλλης διάστασης, κι αυτό που αντιλαμβάνονται οι ανθρώπινοι λαοί ως καλά ή κακά πνεύματα, θεούς ή δαίμονες, να είναι εξωδιαστασιακές οντότητες που κατοικούν σε ένα άλλο πεδίο που συνυπάρχει με το δικό μας αλλά εμείς δεν μπορούμε ούτε να το αντιληφθούμε, ούτε να το επισκεφτούμε, ενώ οι κάτοικοί του μπορούν και να μας αντιληφθούν και να μας επισκεφτούν, αλλά και να δράσουν με ένα σωρό ανεξιχνίαστους –για εμάς– τρόπους επάνω μας και πάνω στον κόσμο μας.

Ίσως, μάλιστα, όπως εμείς θεωρούμε π.χ. ότι όλα τα σκίτσα του κόσμου ανήκουν στο δικό μας κόσμο και είναι δικά μας, να θεωρούν και εκείνα –τα όντα που στέκουν πέρα από την αντίληψή μας– ότι εμείς ανήκουμε στο δικό τους κόσμο και είμαστε δικοί τους, εμείς και ο κόσμος μας…

Γιατί να πιστεύουμε ότι είμαστε –εμείς και τα άλλα πλάσματα που παρατηρούμε– οι μόνες οντολογικές ιεραρχίες αυτο-συντηρούμενης αυτόματης τάξης σε μορφή οργανισμών, που έχουν αποκτήσει συνείδηση;

Μπορεί να υπάρχουν μορφές ζωής που δεν βασίζονται στη χημεία, στα άτομα, ή ακόμη και μορφές ζωής που δεν είναι εστιασμένες σε ένα συγκεκριμένο σημείο στο Χώρο και στο Χρόνο. Είναι πιο πιθανό οι ιεραρχίες των οντοτήτων να συνεχίζουν ακόμη πιο μακριά προς τα πάνω και προς τα κάτω στις διαστάσεις, πέρα από τις διαστάσεις που εμείς αντιλαμβανόμαστε, παρά να μη συμβαίνει αυτό. Ακόμη και το ίδιο το Σύμπαν μέσα στο οποίο ζούμε, μπορεί να ειδωθεί ως μία ζωντανή οντότητα, κινούμενη και εξελισσόμενη, κι εμείς να μην είμαστε παρά απλώς μικρά τμήματα αυτής της εξέλιξης, αυτού του υπερ-οργανισμού. Το Σύμπαν μπορεί να είναι –κι αυτό κατά τη γνώμη μου είναι το πιο πιθανό– μία πολυδιαστασιακή υπερ-οντότητα.

Και μπορεί να υπάρχουν άλλα τμήματα αυτής της εξελικτικής διαδικασίας, που ξεφεύγουν της περιορισμένης –και «χαμηλής», λόγω θέσης– παρατήρησης και εποπτείας μας. Είναι πιο πιθανό να συμβαίνει αυτό, παρά να μη συμβαίνει. Οι οντότητες που θα κατοικούν στους χωροχρόνους που περιγράφονται ως άλλα τμήματα της συμπαντικής εξελικτικής διαδικασίας, ή ακόμη και αυτής του ίδιου μας του κόσμου, θα είναι τελείως ξένες για τον τρόπο αντίληψης και σκέψης μας.

Το Σύμπαν είναι πάρα πολύ πιο μεγάλο και πάρα πολύ πιο παράξενο, απ’ όσο είμαστε ικανοί να φανταστούμε, και το ίδιο ισχύει και για τον μικρό κόσμο μας, (που μπορεί να μην είναι και τόσο μικρός, ιδωμένος μέσα απ’ αυτό το πρίσμα).

Ο εγκέφαλός μας δεν μπορεί να ξεπεράσει τους περιορισμούς του για να δεχθεί, χωρίς να μεταλλαχθεί ριζικά, αυτές τις διαφορές που καθιστούν ξένες αυτές τις οντότητες. Κι όμως, αν υπάρχουν, θα έχουμε συνεχώς επαφή με τέτοια όντα. Επαφές που δεν καταγράφονται πουθενά. Κι αυτό το γεγονός, αν ισχύει, από μόνο του συνιστά μία μυστική ιστορία του κόσμου και μία μυστική ιστορία των εμπειριών μας.

Ίσως οι εξωδιαστασιακές οντότητες να εμφανίζονται ως μέρη της ίδιας της συνείδησής μας, να είναι ανόργανες μορφές ζωής (ξένες προς την έννοια που αποδίδουμε στο οργανικό όν), μη-τοπικές στο χώρο, μη-μετρήσιμες στο χρόνο.

Διανοητές όπως ο Terrence McKenna και ο Timothy Leary, τις περιγράφουν ως όντα από το Υπερδιάστημα, που τις προσεγγίζουμε αντιληπτικά χρησιμοποιώντας παραισθησιογόνα μανιτάρια ή LSD, ή βλέπουμε αλληγορικές αναπαραστάσεις τους στον Κυβερνοχώρο.

Οι αποκρυφιστές αναφέρονται σε αυτές ως πνεύματα, κανάλια, egregorons, θεότητες, δαίμονες, στοιχειακά, κ.λπ.

Οι UFOλόγοι τις περιγράφουν ως εξωγήινους που κατέχουν τεχνολογίες που τους επιτρέπουν να εμφανίζονται και να εξαφανίζονται ή να αλλάζουν μορφές κατά βούληση, το ίδιο και τα οχήματά τους.

Οι παραψυχολόγοι τις θεωρούν μη καταγραμμένες μορφές ενέργειας, σκεπτομορφές, αιθερικά σώματα, εκπομπές του ασυνειδήτου, φαντάσματα.

Οι λαογράφοι και οι παραδόσεις τις εξιστορούν ως ξωτικά, νεράιδες, στοιχειά, Faeries, κλπ.

Οι θρησκείες τις περιγράφουν ως αγγέλους, διαβόλους, Τζιν, Ντέβας, κ.ά.

Συγγραφείς Φανταστικής Λογοτεχνίας όπως ο Χ. Φ. Λάβκραφτ, ο Άρθουρ Μάχεν ή ο Άλτζερνον Μπλάκγουντ, μέσα στις ιστορίες τους τις αντικρίζουν ως Κθούλου, Γιογκ-Σοθώθ, Γουέντιγκο, Ιτιές, κατοίκους του Λόφου των Ονείρων και ακατονόμαστες εξωκοσμικές ράτσες ή ανόργανα όντα.

Λοιπόν, η δράση εξωδιαστασιακών οντοτήτων ως πιθανή ερμηνεία για τα παράξενα φαινόμενα και όντα που καταγράφουν αμέτρητοι αντισυμβατικοί γνωσιολογικοί τομείς, θα μπορούσε να στοιχειοθετεί μία ενοποιημένη θεωρία της Μεταφυσικής και του Παράξενου.

Αν το Σύμπαν είναι μία ζωντανή υπερ-οντότητα, και εμείς είμαστε στοιχεία της ζωής της, άραγε πώς θα αναγνωρίζαμε ένα άλλο στοιχείο, ξένης και τελείως διαφορετικής μορφής από εμάς; Με ποιους παράξενους τρόπους διαπλέκονται τα στοιχεία του υπερ-οργανισμού του Σύμπαντος για να παράγουν ξεχωριστές πραγματικότητες; Και ποια είναι η θέση μας και η εξελικτική πορεία μας μέσα σε ένα τέτοιο πλέγμα σχέσεων και πραγματικοτήτων;

Αυτές θα έπρεπε να είναι οι ερωτήσεις της θρησκείας και της επιστήμης, της φιλοσοφίας και της τέχνης. Και οι απαντήσεις τους θα έπρεπε να είναι αλληλοσυνδεόμενες.

Το Σύμπαν δεν μπορεί παρά να είναι μια ζωντανή υπερ-οντότητα, πολυδιαστασιακή και πιο σύνθετη πέρα από κάθε φαντασία, και δεν μπορεί παρά να εξελίσσεται και να προεκτείνει συνεχώς τη ζωή του σε άλλες «πραγματικότητες», ακόμη και πέρα από την ίδια την έννοια της πραγματικότητας όπως την καταλαβαίνουμε. Σε άλλες εκδοχές του κόσμου μας, άλλους νόμους της φυσικής, άλλες δονήσεις, άλλα σύμπαντα, ακόμη και στις μυθολογικές πραγματικότητες του ασυνείδητου, ακόμη και πέρα από τους ασαφείς κόσμους του ονείρου.

Πολλά είναι τα μυαλά που υποστήριξαν, στην ιστορία της ανθρωπότητας, ότι μπόρεσαν να αντιληφθούν αυτές τις πραγματικότητες, είτε σε εναλλακτικές καταστάσεις συνείδησης, χρησιμοποιώντας ψυχεδελικές ουσίες ή διαλογισμό, προσευχή ή τεχνολογικές εφευρέσεις, είτε εξ υφαρπαγής, απρόβλεπτα και απερίγραπτα, είτε μέσα από τη φιλοσοφία και τη λογοτεχνική ή την ποιητική έμπνευση, είτε ερχόμενοι σε επαφή με κάτι που το κατατάσσουμε στα πλαίσια της μαγείας ή της θρησκευτικής εμπειρίας.

Στην πραγματικότητα, το κάθε τι είναι μια θρησκευτική εμπειρία, διότι το κάθε τι αποτελεί ένα κομμάτι της ζωντανής υπερ-οντότητας που ονομάζουμε Σύμπαν. (Ουσιαστικά, το λέμε «Σύμπαν» –Συν-Παν– βάζοντας αυτό το Συν δίπλα στο Παν, για να καταδείξουμε τα «πάντα και κάτι παραπάνω από τα πάντα», για να δώσουμε χώρο ύπαρξης ακόμη και σε εξωδιαστασιακές ή και εξω-συμπαντικές οντότητες, όπως ο Θεός που δημιούργησε το Σύμπαν).

Αλλά, η ολότητα βρίσκεται έξω από τη δυνατότητα αντίληψης και κατανόησής μας. Το ίδιο το Σύμπαν βρίσκεται πέρα από την αντίληψη των στοιχείων που το αποτελούν, πέρα από οτιδήποτε μικρότερο από το ίδιο. Και το μέγεθος υποδεικνύει απλώς μία διάσταση, και πρέπει να υπάρχουν πράγματα ακόμη και πέρα από το μέγεθος. Εξωδιαστασιακές οντότητες χωρίς μέγεθος, ακόμη και χωρίς ζωή όπως εμείς καταλαβαίνουμε τη ζωή.

Η ίδια η σκέψη μας ίσως αντιλαμβάνεται εξωδιαστασιακές οντότητες που τις ονομάζουμε ιδέες, και το εξωκοσμικό πεδίο τους να είναι εκείνος ο «κόσμος των ιδεών». Την ίδια στιγμή που ένας επισκέπτης από εκεί, γίνεται αντιληπτός ως ιδέα ή έμπνευση στο νου μας, μπορεί να ζωογονεί τον σπόρο ενός φυτού μέσα στο έδαφος του κήπου μας, και να προκαλεί ένα μικρό σεισμό στην άλλη άκρη του κόσμου, καθώς και μια παράξενη ανάμνηση από κάτι που δεν ζήσαμε, δέκα χρόνια αργότερα στο μέλλον…

————————————————————–

*Ο Παντελής Φ. Γιαννουλάκης είναι συγγραφέας που ζει και γράφει στη Θεσσαλονίκη, αλλά και σε πολλές εναλλακτικές πραγματικότητες που εξερευνεί με την ιδιαίτερη λογοτεχνία του και τις μελέτες του. Είναι ο δημιουργός, εκδότης και διευθυντής του περιοδικού Strange, δημιουργός των εκδόσεων Άγνωστο και πολλών ειδικών εντύπων, με δεκάδες βιβλία και εκατοντάδες άρθρα στο συγγραφικό ενεργητικό του. Ασχολείται ένθερμα με τη Φανταστική Λογοτεχνία, τη σημειολογία, τη φιλοσοφία, τη λογοτεχνία μυστηρίων, τις εναλλακτικές κοσμοθεωρίες, και τα μυστήρια του ανθρώπου και των κόσμων του.

Mια στάλα

================================================================

Α.Τ.Ι.Α. Δεκέμβριος 2011

Δεκέμβριος 2011

Α.Τ.Ι.Α.

Δεκέμβριος 2011

Α.Τ.Ι.Α.

Δεκέμβριος 2011

Α.Τ.Ι.Α.

Δεκέμβριος 2011

Ουκρανία Α.Τ.Ι.Α.

2 Δεκεμβρίου 2011

Η.Π.Α.  Φιλαδέλφεια πιθανόν τριγωνικό Α.Τ.Ι.Α.

4 Δεκεμβρίου 2011

Αυστραλία Geelong Victoria Α.Τ.Ι.Α.

4 Δεκεμβρίου 2011

Ιαπωνία πιθανόν Α.Τ.Ι.Α.

5 Δεκεμβρίου 2011

Η.Π.Α. Allentown Pennsylvania τρία Α.Τ.Ι.Α. έκαναν την εμφάνιση τους πριν εξαφανιστούν στον ουρανό με ιλιγγιώδη ταχύτητα.

13 Δεκεμβρίου 2011

Η.Π.Α. Kansas Cowley County φορτηγό μεταφέρει Α.Τ.Ι.Α.  η εταιρία μεταφοράς αναφέρει πως είναι γήινο κατασκεύασμα και πρόκειται για  πειραματικό αεροσκάφος

15 Δεκεμβρίου 2011

Αυστραλία Cooloongup πιθανόν Α.Τ.Ι.Α.

15 Δεκεμβρίου 2011

Γαλλία Νίκαια, πιθανόν Α.Τ.Ι.Α.

21 Δεκεμβρίου 2011

Ρωσία εμφάνιση Α.Τ.Ι.Α. στην εκτόξευση TPC Soyuz

23 Δεκεμβρίου 2011

Ρωσία  πιθανόν Α.Τ.Ι.Α.

24-26 Δεκεμβρίου 2011

Η.Π.Α. Νέα Υόρκη πιθανόν Α.Τ.Ι.Α.

24 Δεκεμβρίου 2011

Ευρώπη , Γερμανία , Γαλλία , Βέλγιο , πιθανόν Α.Τ.Ι.Α.

25 Δεκεμβρίου 2011

Ηνωμένο Βασίλειο North Yorkshire πιθανόν Α.Τ.Ι.Α.

25 Δεκεμβρίου 2011

Μεξικό Α.Τ.Ι.Α.

26 Δεκεμβρίου 2011

Ηνωμένο Βασίλειο North Yorkshire πιθανόν Α.Τ.Ι.Α.

29 Δεκεμβρίου 2011

Α.Τ.Ι.Α. 2011

Ο.Ε.Α.Φ.